اورژانسهای قلبی
در صورت انسداد کامل سرخرگ از
داروهای ترومبولیتیک استفاده می شود. تنها داروی ترومبولیتیک موجود در
کشور داروی استرپتوکیناز است که از طریق سیاهرگی و در طی ۱ ساعت تزریق می
شود. این دارو منجر به حل شدن لخته خون موجود بر روی پلاک و در نتیجه رفع
انسداد و برگشت خون به عضله آسیب دیده قلب می شود. لازم به ذکر است که
موفقیت درمان با داروی استرپتوکیناز حدود ۵۰% است و در بقیه موارد انسداد
رفع نشده و آسیب عضلانی قلب باقی می ماند. در هنگام تزریق استرپتوکیناز ،
مونیتورینگ قلبی انجام شده و وسایل احیا آماده می باشند. داروی
استرپتوکیناز بالقوه می تواند منجر به خونریزی از سایر ارگانها شده و
مهمترین عارضه حیاتی و همچنین سابقه سکته های مغزی در طی ۲-۱ سال اخیر
قدغن است. یکی دیگر از عوارض جانبی این دارو ایجاد افزایش حساسیت شدید و
افت فشار خون می باشد که گاهاً نیاز به قطع دارو می باشد. برطرف کردن درد
توسط داروهای مخدر از قبیل مورفین، نیترات وریدی، پیشگیری از تشکیل مجدد
لخته توسط آسپیرین خوراکی و هپارین وریدی و دارو های کندکننده فعالیت قلب
از اجزاء دیگر درمان می باشند.
در موارد انسداد کامل سرخرگ نیازی به
تجویز استرپتوکیناز نیست. مؤثرترین درمان ،آنژیوپلاستی اورژانسی است. ولی
در اغلب موارد تشکیل لخته و انسداد کامل توسط داروهای آسپیرین و هیارین
کنترل شده وبیمار تا برطرف شدن علایم و دوره حاد در بخش CCU تحت نظر
قرار می گیرد. احتمال آریتمی های خطرناک بطنی در طی مرحله حاد حمله قلبی
زیاد است. بنابراین بستری بودن بیمار در بخش CCU الزامی است. در صورت
ایجاد این آریتمی ها درمان فوری در بخش CCU به راحتی قابل انجام است ولی
در صورت تأخیر در درمان ایجاد آریتمی در خارج از بیمارستان ممکن است منجر
به مرگ فرد مبتلا شود.
در طی مرحله حاد حمله قلبی حرکت بیمار ممنوع
بوده و تغذیه خوراکی قدغن است. پس از ۲۴-۱۲ ساعت از قطع درد بیمار می
تواند از تخت پایین آمده و شروع به فعالیت های سبک نماید و تغذیه با رژیم
سبک شروع می شود. در صورتی که علایم درد قفسه سینه و یا تغییرات نواری
الکتروگرام پس از این مدت ادامه یابد بیمار به بخش مجهز به آنژیوگرافی
منتقل شده و در صورت نیاز آنژیوپلاستی و یا عمل جراحیCABG انجام می شود.
در غیر این صورت پس از ۵-۴ روز بستری در بخش اقدامات تشخیصی شامل
اکوکاردیوگرافی و در صورت صلاحدید، تست ورزش با آستانه پایین برای بیمار
انجام می شود. در صورت وجود علایم خطرناک بیمار جهت آنژیوگرافی اعزام می
شود. در غیر این صورت از بیمارستان مرخص می شود.
پس از ترخیص محدودیت
فعالیت و استراحت در منزل برای ۴-۳ هفته الزامی است. در طی این مدت
داروهای خوراکی طبق دستور پزشک ادامه یافته و مجدداً برای تست ورزش با
آستانه بالا و یا اسکن پرفیوژن مراجعه می کند. در صورت وجود علایم کاهش
خونرسانی به عضله قلب در این آزمون، بیمار جهت آنژیوگرافی اعزام می شود.
مهمترین اقداماتی که پس از حمله قلبی در فرد مبتلا موجب کاهش احتمالی حمله
قلبی مجدد و عوارض خطرناک می شود شامل کنترل چربی خون، کنترل فشارخون،
ترک مصرف سیگار، فعالیت بدنی طبق صلاحدید پزشک ،کنترل دیابت و رژیم غذایی
مناسب می باشد. درمان دارویی شامل آسپیرین و داروهای دیگری است که در صورت
تجویز پزشک باید به دقت مصرف شده و احتمالاً تا آخرعمر مصرف شوند. فعالیت
بدنی طبق صلاحدید پزشک می باشد و ممکن است نیاز به تست ورزش و گذراندن یک
دوره بازتوانی باشد. در صورت عدم وجود تنگی سرخرگی ممکن است هرگونه
فعالیت بدنی بلامانع باشد. در صورت ایجاد نارسایی قلبی بعد از انفارکتوس
مراقبتهای ویژه طبق نظر پزشک انجام می شود